april 2006,, ik slaap,, iets maakt me wakker,, ik doe mijn ogen open en er staat een vrouw langs mijn bed,,ze staat daar,, in de deuropening,, er gaat geen dreiging van haar uit,, eerder troost,, ik had het heel moeilijk in die tijd , ziekte, scheiding, en verraad,, ik dacht dat de moeder van mijn ex was,,ik zei tegen haar,, ga naar hem,, hij heeft u nodig,, niet ik,, ze bleef,,een minuut later sliep ik rustig,, volgende nacht,, zelfde,, maar nu werd ik wakker van een aanraking,,hand op mijn wang,, troostend,, ze was lief,,ik hoorde een woord,, geduld,, en ik sliep weer rustig,, maanden later maak ik kennis met een man,, zijn vrouw was overleden aan precies hetzelfde dat ik had/heb ?,, hij stuurde me een foto van haar op,, ze heette Ria,, ze was een dag voordat ik haar gezien had langs mijn bed,, overleden,,
Gepost door maria op 12-01-2007
Deze gebeurtenis is voor mij heel erg speciaal en een grote troost.
Zoals iedere woensdag avond had ik workshop. Woensdag 27 dec 2006.
MIjn vader lag heel slecht en ik zat eigenlijk te wachten op een telefoontje dat het een aflopende zaak was dat ik richting Rotterdam kon gaan om hem te begeleiden naar het licht. Ik was er de zondag nog geweest en er was heen en weer wel contact over het hoe en wat.
De workshop begon om 20.00 en we begonnen met een meditatie en tijdens de meditatie ben ik tegen mijn pap gaan praten en ik vond het vreemd dat ik antwoord terug kreeg (voor mij niet ongewoon).Ik heb hem alles gezegd wat ik dacht dat ik nog moest zeggen en heb het verder zo gelaten. De workshop ging gewoon verder en rond 22.00 heb ik de groep gevraagd om een speciale meditatie te gaan doen voor mijn pap en mijn mensen wilden dat wel doen. We begonnen om 22.05 en we zijn door gegaan tot 22.23 ongeveer.We bespraken de dingen die we ervaren hadden en dat wa heel erg mooi .De een zag licht uit haar handen komen de ander voelde iets loslaten en de ander voelde intense warmte en het was mooi echt zo mooi dat had ik nog nooit zo ervaren. En toen kwam het de telefoon was gegaan om 22.29 met de mededeling dat mijn pap om 22.15 overgegaan was. Eerst stond ik aan de grond genageld maar even daarna kwam er een gevoel over me heen dat het goed was. Ik vond en vind nog steeds dat het een van de mooiste dingen zijn die je kan beleven en zeker ook de dankbaarheid die ik naar mijn groep heb dat hun hem en mij geholpen hebben. Het volgende gebeurde :Ik ben met mijn man en zoon vertrokken naar Rotterdam om daar aan te komen om 00.30 en ben direct naar hem toe gegaan en hem gekust en aan geraakt en wat ik heel erg vreemd vond was dat hij nog zo warm was. Hij was inmiddels wel al afgelegt en lag op een coldplate en nog was hij warm. Ben een uurtje gebleven en toen ik weg ging was hij steen koud.Ik heb het gevoel dat hij op me gewacht heeft en pas toen echt los gelaten heeft.
Met dank aan Tom, Sonia, Ghislaine. Voor het steunen en overbrengen naar het licht van mijn pap.
Gepost door margo op 04-01-2007
website :
http://http://promise.spikez.be
Dit verhaal is al lang geleden gebeurd..nog voor mijn geboorte dus.... Mijn moeder/Moesie heeft het mij ooit eens verteld toen ik oud genoeg was om bepaalde dingen te kunnen snappen..en ik hoor haar woorden die zich samen voegen tot dit waargebeurdeverhaal tot op heden nog steeds in mijn hoofd.. Het was in de periode dat men bij Maria..mijn zusje van 9 jaar..leukemie ontdekt had. Haar eindfase.. Maria lag in het ziekenhuis op een zaaltje met andere ernstig zieke kinderen..
Onder hen was een kindje die zij bemoederde..zo ziek als zij zelf was. Ze las haar voor..depte haar gezichtje met natte doeken..knuffelde haar en sprak haar keer op keer moed in.. Tegen mijn ouders echter vertelde Maria dat dit meiske nog diezelfde nachtover zou gaan..Maria had namelijk een hele mooie dame bij haar zien staan..volop in het Licht..
Maria wist en voelde dat dit geen Aards persoon was..deze dame was volgens haar een Engel.. Volgende dag was het kleine meiske inderdaad in haar slaap overgegaan...Maria achterlatend met een hartje vol tranen... Een dag of 2 gingen voorbij..Maria werd zwakker en zwakker en leed veel pijn....
Het zaaltje waar zij lag had ramen die uitkeken over de singel die daar loopt.. Maria die graag naar buiten keek hoe de wereld aan haar voorbij gleed terwijl zij daar binnen zat had zich in een stoel genesteld aan het raam en keek naar de boten die voorbij kwamen..de fietsers en auto's die voorbij reden..even aan iets anders denken dan aan haar overleden =zorgenkindje..
Plotseling schoot 1 van die auto's van de weg af en reed het diepe water van de singel in..Maria slaakte een luide kreet waarop een verpleegster aan kwam rennen die het hele gebeuren ook heeft gezien. Zo gevoelig als mijn kleine zusje was huilde ze van angst om de mensen die daar nog in die auto zaten..zouden ze het wel redden!
Net toen de verpleegster haar weg wilde halen van het raam omdat dit alles haar geen goed gezien haar eigen gezondheid deed slaakte ze een zucht van opluchting! "Daar" riep ze.." kijk..het jongetje is eruit en zwaait naar mij!".. Maria die op dat moment haar eigen pijn en zorgen even vergat lachte en zwaaide voor zover zij dat nog kon uitbundig terug naar dit knulletje wat daar op de oever stond".. De verpleegster had dit echter niet mee gekregen van dat knulletje aangezien er een behoorlijke drukte rond het ongeval was en men de personen uit het water probeerden te halen.. Maria is die avond met een lach om haar mondje in slaap gevallen..blij dat het jongetje gered was..2 kindjes in een paar dagen tijd die haar nauw aanhaar hartje waren gegaan..ze nam ze mee in haar slaap..haar dromen. Maria is diezelfde nacht overleden....
Ik maak nu even een sprongetje verder van een paar dagen waar men haar ten aarde droeg...haar laatste weg naar haar grafje...
Het was een soort van zerkje waar 2 verse kleine graven naast lagen..er konden er 3 in en in het midden stond een dorre bruine struik wat ooit een rozenstruik was geweest maar al lange tijd niet meer gebloeid had..men zouer een nieuw planten nu...
Maria werd als laatste bijgezet in het grafje in dat zerkje.. En ondanks het verdriet wat je als ouders hebt kijk je toch nog even naar de namen van de personen die op die 2 andere grafstenen stonden..waren kindersteentjes..
Tot mijn ouders stomme verbazing lag in het eerste grafje het meiske die Maria zo bemoederd had in het ziekenhuis..en in het tweede grafje lag een jongetje..het jongetje wat zij naar haar had zien staan zwaaien daar op die oever van de singel..want achteraf bleek dat men de ouders had kunnen redden maar het knulletje niet..die zat vast in de auto en was tot groot verdriet van een ieder verdronken.. Maria haar laatste plekje was dus temidden van haar beide zorgenkindjes..
De rozenstruik die ooit zo bruin en dor was en allang niet meer had gebloeid begon zachtjes aan weer uit te lopen..werd groener en groener en kreeg vele dikke knoppen..
Daar in het midden van dat zerkje stond gegeven moment een rozenstruik vol in bloei met witte rozen dat men alleen al op die rozen afging om ze te bewonderen aangezien het een klein wonder was dat deze struik weer bloeide na zo een lange tijd..mooier dan ooit is er zelfs tegen mijn ouders verteld.. Maar.. mensen die niet wisten wie daar rond die prachtige witte rozenstruik die eindelijk weer bloeide lagen.. wisten maar half wat voor een wondertje zich daar voltrokken had..
Na het lezen van dit waargebeurde verhaal zal men dan ook snappen waarom ik mij dit verhaal woord voor woord herinneren kan en altijd zal....Voor mij is het een teken..een teken dat daar 3 kleine Engeltjes zich terug gevonden hebben nadat ze van elkaars bestaan hier op Aarde afwisten..
Dat ze alle 3 bij elkaar kwamen te liggen moest eenvoudig zo zijn..al was het maar om die rozenstruik weer te kunnen laten opbloeien.. Een struik vol met witte rozen die op zich weer een boodschap afgaven.."Het gaat goed met ons".. Niets is toeval in dit leven..dat bewijst dit droevige maar op zich mooie verhaal maar weer eens..
En het allermooiste hieraan en van is mischien wel dat ik een paar keer nu al het bewijs het gekregen dat Maria mijn zoon's Hoofdgids is..kan het mooier!
Mijn zusje heb ik nooit gekend..maar wat houd ik van haar!!
Christa aka Golden Heart
Gepost door Christa aka Golden Heart op 30-10-2005
website :
http://dasyta.xs4all.nl/~christa/
Onderstaand bericht is inmiddels NIET recent meer..dus dat van die paar weken geleden klopt niet...heb het zo over genomen zoals ik het destijds heb geschreven
Mijn vader is een typetje zoals ik...of..ik een typetje zoals hij.. Even naar buiten als het kan..lekker de frisse lucht in..wind om je koppie voelen..weten dat je leeft..
Paar weken geleden precies eender.. Pa op zijn snorfietsje...nog steeds herstellende van zijn ongeluk en dus nog veel pijn aan zijn been besloot even lekker een luchtje te gaan scheppen zo tegen zonsondergang òp zijn snorfietsje dus... Ik weet welke route hij dan meestal aflegd..lekker langs de Vecht...groen..water en visjes...hengeltje in de aanslag vastgebonden achterop..
Deze keer zat het weer niet zo mee en aangezien hij dicht bij het Crematorium was waar de rest van mijn moeders as uitgespreid lag aan de oever van het meertje... Hij komt daar graag..ik ook trouwens! Tis een pracht plekje...heel sereen ... Ma's as staat thuis in een urntje...een beetje draag ik bij me in een Gouden Hartje om mijn nek.. Nu wijk ik af...gaat het niet over...over toch wel??
Pa met zijn pijnlijke been ging dus naar dat oevertje alwaar je een uitzicht hebt over alles om je heen...wat paden betrefd. Eenmaal aangekomen op zijn bankje die daar staat....stond daar in de laatste stralen van de zon in eens een grijs uit ziend vrouwtje. Zij sprak mijn vader aan met de volgende zinnen...
Meneer?? Tot hoe laat blijft het park open?? Vaders anwtoord was..tot de zon ondergaat... Weet u wanneer die zon ondergaat dan..want ben bang in het donker...
Mijn vader die onderstussen een shaggie draaide gaf antwoord en zij gaf als antwoord terug dat ze het fijn vond dat mijn vader nog daar was want ze voelde zich eenzaam en verdrietig..maar vooral ook bang . Pa keek op nadat zijn shaggie gedraait was, wilde nog antwoorden maar... .er was geen mens meer te bespeuren.. Dit alles duurde een paar lutele seconden...je kan iedereen zien vanaf dat pad..helemaal om het vijvertje heen.... Maar er was niemand....
Helemaal beduusd belde hij me later op..wist te vertellen dat ze in elke hand 1 lantaarn vast had gehouden wat hij al vreemd vond...ook de kleding was grauw en ouderwets...
Maar de plek waar dit alles is gebeurd ..wat eens heel kaal was..is nu begroeid met fijn zacht gras.. Je kan er op lopen wat je wilt..het plet niet.. Wie was deze dame...wellicht zullen we het nooit weten..maar dat ze niet meer bang was op het eind....dat weet ik nu wel.... Mijn eigen conclussie over dit alles......
Ook ik trok me het lot aan van dit eenzame schepsel die zo bang was voor het donker zoals ze mijn vader te kennen gaf.
Was!! Want zoals je wellicht gelezen hebt schrijf ik op het einde van mijn bericht er nog iets bij! "Wie was deze dame...wellicht zullen we het nooit weten..maar dat ze niet meer bang was op het eind....dat weet ik nu wel...."
En waarom weet ik dat..omdat ik zelf naar dat plekje ben wezen kijken...heb gezien hoe mooi dat gras daar groeide..precies op de plek waar mijn vader haar het laatst had gezien. Ik zag niet alleen...ik mocht ook voelen en weten.. Het zijn niet alleen mediums die deze mensen naar het Licht mogen begeleiden...soms gebeurd er onverwachts iets anders..zoals deze keer bij en met mijn vader.
Mijn vader was daar om dicht bij mijn moeder te zijn...kan thuis ook zal je zeggen! Maar aangezien mijn vader net als ik een natuurmens is...en al wat leeft en sterft dichtbij de natuur staat..ja zelfs 1 er mee is...daarom wilde hij daar aan die oever bij haar zijn... Mijn vader daar als Sterfelijke en mijn moeder als een Energiebron...
Het was mijn moeder die deze dame aan haar hand heeft meegnomen naar daar waar het niet meer donker zal zijn...waar de zon nooit meer onder zal gaan...
En dit mede dankzij mijn vader..want was hij niet daarheen gegaan...was mijn moeder niet verschenen in al haar liefde voor mijn vader...dan was deze vrouw..deze verschijning inderdaad nog dolende geweest.
Mijn vader was op juiste plaats en op het juiste tijdstip om een schakel te hebben mogen vormen tussen het Aardse bestaan en het Hemelse.....
wat over bleef is een prachtige groene plek...als aandenken èn om te laten weten dat het goed gaat met deze vrouw..wie ze ook mocht zijn. Ze heeft haar Licht gevonden ..de mooiste die bestaat..
Christa aka Golden Heart
Gepost door Christa aka Golden Heart op 30-10-2005
website :
http://dasyta.xs4all.nl/~christa/
Heel lang heb ik gezocht naar het "Mysterieuze" tussen Hemel en Aarde.
Ik voelde het sterk in mijn ziel aanwezig maar het werd in dit leven van me weggerukt.. De vele zielepijn daardoor heeft me geleid en begeleid naar het bewust worden van mijn "Karma", de Kosmos, het Paranormale en Spirituele. Ik mocht telkens nieuwe mensen ontmoeten die me hierin verder hielpen. Het loslaten van het oude en de stappen naar bewust worden van je Karma en een leven met innerlijke waarden,is al een levenstaak op zichzelf.
De Paranormale en Spirituele wereld is voor mij daarom belangrijk als ademen en zijn. Mooie ervaringen worden dan ook meer en meer je deel.
Ik wens ieder voor zichzelf zulke mooie ervaringen toe.
Heel veel dank aan jou Margo, jij kwam ook op mijn pad en al lopen we niet altijd over Rozen, het wordt steeds mooier
Gepost door Mayameisje op 19-08-2004
Hoi Margo.
Bij toeval kwam ik terecht op jou website en zag staan dat je je ervaring er op kwijt kon.
Toen ik in 1999 bij jou op de workshop terecht kwam was ik een heel gesloten en temiede persoontje. Na een paar workshops begon ik mezelf beter onder controlle te krijgen en had een veel rustiger gevoel over me.
Ik durfde zelfs tegen mijn werkgever te vertellen wat ik van mijn baan vond en dat ik niet tevreden was. Mijn baas heeft dat ten harten genomen en mij ander werk gegeven waar ik veel beter mijn draai in kan vinden.
Toen ik na verloop van zes maanden nog bij jou op de workshop kwam begonnen andere mensen ook het verschil aan mij te merken dat ik er veel rustiger uitzag en dat ik voor mezelf durfde op te komen en dat is iets wat ik voor die tijd nooit gedurft had. Nu drie jaar later doe ik nog de meditatie die je mij geleerd hebt en daar vind ik nog rust bij.
Jij en je workshop hebben mijn leven totaal veranderd en dat had ik echt nooit verwacht. Ik geef ook af en toe healings voor mensen die het nodig hebben en put daar heel veel kracht en liefde uit.
Ik heb gezien dat je weer nieuwe workshops geef en ik loop nog wel eens binnen.
Groetjes Moniek
Gepost door Moniek op 24-07-2004